Όταν ο θάνατος μας χτυπά την πόρτα…


Με το θάνατο είμαστε παλιοί γνώριμοι, ωστόσο κάθε φορά που μου χτυπά την πόρτα με καταδύει σε άγνωστα και δαιδαλώδη μονοπάτια της ψυχής μου, όπου ο χειμώνας με περιμένει και η οδύνη με συναντά… Το ταξίδι στα τρίσβαθα ξεκινά και πλέον το μόνο που είναι σίγουρο είναι πως τα πάντα πια αλλάζουν και δεν θα είναι ποτέ ξανά τα ίδια.

Όταν ο θάνατος μας χτυπά την πόρτα, καταδυόμαστε στον κάτω κόσμο, θέλουμε να ουρλιάξουμε ή αφήνουμε κραυγές σαν πληγωμένο ζώο, διαμαρτυρόμαστε για την αδικία που το σύμπαν ή ο θεός μας επιφύλαξε, παραπαίουμε ανάμεσα στην οργή και τα θλίψη, παντού μέσα μας υπάρχει βαθιά οδύνη, κλαίμε με αναφιλητά ή δεν μιλάμε καθόλου και η φωνή του συναισθήματος είναι βαθιά μέσα μας σιγασμένη .

Ο χρόνος κυλά, η ζωή προχωρά αλλά εμείς παραμένουμε στο χτές, στεκόμαστε πίσω και δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε το συναίσθημα ότι έχει εντελώς και ολοκληρωτικά εξαφανιστεί. Συχνά βυθιζόμαστε στις αναμνήσεις και παίζουμε παιχνίδια με τη φαντασία μας ώστε να μην αφήσουμε τον εαυτό μας να δεχτεί ότι πέθανε. Άλλοτε διατηρούμε το δωμάτιο ανέπαφο, γιορτάζουμε τα γενέθλια, αγοράζουμε δώρα , άλλοτε κοιμόμαστε στο κρεβάτι του και μιλάμε σαν τίποτα να μην έχει αλλάξει.

Ο φόβος μήπως τον εγκαταλείψουμε, μήπως τον λησμονήσουμε, μήπως αφήσουμε να ξεθωριάσει στη μνήμη μας καραδοκεί και ως εκ τούτου αν και ανήκει αλλού προσπαθούμε να τον κρατήσουμε σε αυτή τη ζωή, αν γίνεται να κρεμαστούμε πάνω, φυλακίζοντας τον εαυτό μας στο χρόνιο πένθος και βυθιζόμενοι στο σκοτάδι.

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι ερινύες μας κατατρέχουν και οι τύψεις μας κυνηγούν, για το πώς έχουμε συμπεριφερθεί την ώρα του θανάτου. Κατηγορούμε τον εαυτό μας και προσπαθούμε να πείσουμε εμάς και συχνά και τους γύρω μας για το σφάλμα ότι δεν ήμασταν εκεί όταν πέθανε, ότι δεν αντιληφθήκαμε νωρίτερα ότι πέθανε, ότι δεν θυμόμαστε πως πέθανε….

Αυτόμαστιγωνόμαστε και κατηγορούμε τον εαυτό μας πως δεν ήμασταν παρόντες, ή πως δεν ήμασταν αληθινά κοντά του, πως αφήσαμε να πεθάνει μόνος ή πως επιτρέψαμε να πεθάνει με αυτό τον τρόπο. Γιατί ενώ ήμουν συνέχεια δίπλα του πέθανε στα λίγα λεπτά που πήγα να πάρω τηλέφωνο? Γιατί δεν περιποιήθηκα καλύτερα? Γιατί δεν νοιάστηκα αρκετά? Γιατί δε ζήτησα νωρίτερα ιατρική βοήθεια? Γιατί να μην έχω κάνει κάτι παραπάνω?

Μια σειρά από γιατί , μια σειρά από κρύες επαναληπτικές σκέψεις, μας βασανίζουν και μας καταποντίζουν σε μια στιγμή που δεν πάει πίσω ωστόσο εμείς φρενάρουμε τη ζωή μας εκεί και τιμωρούμε τον εαυτό μας με απόσυρση, με κατάθλιψη, με έλλειψη ενδιαφέροντος για τα άλλα μέλη της οικογένειας, με τη διάλυση γάμου, με τη ρήξη σχέσεων….

Έμμονες σκέψεις, που επιδιώκουν να αποτρέψουν με όλη τους τη δύναμη, την οδυνηρή στιγμή του θανάτου , ώστε να μην έρθουμε αντιμέτωποι στο εδώ και τώρα με το αναπόφευκτο του θανάτου και να αποκτήσουμε βαθιά συναίσθηση ότι οι άνθρωποι είμαστε τρωτοί και ανήμποροι μπροστά στο θάνατο. «Η αίσθηση ότι θα έπρεπε να χα κάνει κάτι παραπάνω αντανακλά μια υφέρπουσα επιθυμία να ελέγξουμε αυτό που δεν ελέγχεται. Άλλωστε αν κάποιος είναι ένοχος επειδή δεν έκανε κάτι που όφειλε να κάνει, αυτό συνεπάγεται ότι υπήρχε κάτι που μπορούσε να γίνει – μια ανακουφιστική σκέψη που μας αποσπά από την οικτρή ανημποριά μας μπροστά στο θάνατο.»

Ίσως αναρωτηθούμε γιατί ζω? Τι νόημα έχει η ζωή μου?

Συχνά το πένθος για ένα αγαπημένο πρόσωπο είναι πολυτάραχο και πολυσύνθετο καθώς αναμοχλεύει συναισθήματα και φέρνει στη συνείδηση αλήθειες που αγνοούμε ή απωθούμε. Συνειδητά ή ασυνείδητα ανακαλούμε επιπροσθέτως, άλλες οδυνηρές απώλειες που έχουμε υποστεί, κινητοποιείται ένα σιγασμένο ή κουκουλωμένο πένθος, θρηνούμε παράλληλα και για τον εαυτό μας ή τις δικές μας αναξιοποίητες δυνατότητες ή τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες… φτάνουμε να αμφιβάλουμε πλέον για όσα μέχρι πρότινος υπηρετούσαμε στη ζωή μας.

Όταν ο θάνατος μας πάρει τη μητέρα, τον πατέρα, τον αδερφο, τον φίλο τις περισσότερες φορές μας στερεί ένα κομμάτι του παρελθόντος μας, ένα κομμάτι της ύπαρξης μας και μας φέρνει σε επαφή με το απρόσμενο και το πεπερασμένο που είναι σύμφυτο με τη ζωή. Όταν ο θάνατος χτυπήσει την πόρτα στο παιδί μας συνήθως γκρεμίζει το σχέδιο πάνω στο οποίο χαράζεται η ζωή, καταστρέφει τα όνειρα, αφανίζει τον προορισμό, το σκοπό, το μέλλον που αποκτούσε έννοια και νόημα μέσα από την ύπαρξη του. Με το τέλος της ζωής ενός αγαπημένου προσώπου διαλύεται η εντύπωση ότι μπορούμε να αγνοήσουμε το θάνατο αντίθετα συλλαμβάνουμε και ταυτόχρονα φοβόμαστε την πικρή αλήθεια ότι κανείς δεν θα μπορέσει να κάνει κάτι όταν έρθει η δική μας ώρα, είμαστε θνητοί.

Η καταβύθιση λοιπόν, στον ψυχικό πόνο ή αλλιώς πένθος μας φέρνει σε επαφή με βαθιές αλήθειες της ύπαρξής μας ενώ η εσωτερική διαδρομή που βιώνουμε και διανύουμε είναι πολύπτυχη και πολυεπίπεδη και συχνά ίσως χρειαστεί να γυρέψουμε βοήθεια και συμπαράσταση για να ξανανέβουμε πάνω ή να τη φέρουμε σε πέρας.

Η δυνατότητα επιστροφής, η άνοδος, η αφύπνιση καθορίζεται απο τα εσωτερικά αποθέματα , απο τις εσωτερικές δάδες φωτός που υπάρχουν στην καρδιά της ύπαρξης κάθε ανθρώπου, απο νέα σχέδια και όλα τα πράγματα που μας παρέχουν νόημα στη ζωή. Αντιμετωπίζωντας την πρόκληση να ξαναμπούμε στη ζωή και στη σχέση μας με τους ζωντανούς κατορθώνουμε να νιώσουμε την αληθινή αγάπη…. να πούμε αντίο. Καθώς το αντίο δεν σημαίνει λησμονιά, εγκατάλειψη αλλά αντίθετα το να πετύχουμε να δεχτούμε να ζούμε μακριά από κάποιον που αγαπάμε και να τον αφήσουμε να πάει πέρα απο το χορό της ζωής και του θανάτου ισοδυναμεί με αληθινή αγάπη.

Μέσα στο κρύο και στη θλίψη, στο χειμώνα της ψυχής μας, το δράμα και το τραγικό μας βάζουν στο δικό τους κόσμο γνώσης και είναι αυτά που σηματοδοτούν για όλους τη στροφή της ζωής μας.

ΠΗΓΗ  :

http://www.e-autognosia.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s