ΑΕΤΟΣ Η ΣΑΛΙΓΚΑΡΟΣ ????


 

 

ΑΡΘΡΟ :  GEORGE KOYRVAS

Καθώς ήμουν  στην βεράντα του σπιτιού μου χτες το βράδυ  και απολάμβανα ένα ποτήρι…… νερό,  και  δεν μου κολλούσε  και ύπνος,  μου ήρθε στο μυαλό μια στιχομυθία  του  Ινδού φιλόσοφου  ΤΑΓΚΟΡ  ,  την οποία σας παραθέτω αμέσως παρακάτω :

 ΄΄  Κοιμόμουν και ονειρευόμουνα ότι η ζωή είναι χαρά. Ξύπνησα και είδα ότι η ζωή είναι χρέος. Πάλεψα και με απορία είδα ότι το χρέος ήταν χαρά.΄΄                     

Ωραίο δεν νομίζετε????

Ο  Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ  θεωρείτε από  τους μεγαλύτερους φιλόσοφους της ζωής.  Δεν ξέρω.  Πιθανών να είναι και έτσι.  Εγώ προσωπικά μόνο τις φράσεις που σας ανέφερα πιο πάνω  ξέρω.  Πηγαίνοντας τις σκέψεις  που έκανα το βράδυ εκείνο που καθόμουν αραχτός στην βεράντα μου  παραπέρα,  το  μυαλό μου [  το λίγο που μου έχει μείνει ]  συνέλαβε το  εξής , βασιζόμενος πάντα στις φράσεις του ΤΑΓΚΟΡ:  

Η  ζωή  είναι όνειρο.  Στο  όνειρο  αυτό  βλέπουμε την  χαρά και την ευτυχία.  Βλέπουμε ένα πανηγύρι.  Γιατί  όλα στο όνειρο είναι όμορφα.  Όταν όμως ξυπνάμε από το όνειρο,  βλέπουμε ότι ο παράδεισος είναι γυάλινος.  Η ζωή από χαρά  και ευτυχία μετατρέπεται  σε πέτρα του Σίσυφου [ Σισύφεια πέτρα ].  Βλέπουμε τον εαυτό μας γυμνό από πνευματικά και ψυχικά εφόδια στην κατάκτηση αυτού του παραδείσου που βλέπαμε στο όνειρο.  Η ζωή  γίνετε σταυροδρόμι  συναισθηματικών συγκρούσεων.  Αγωνία, άγχος, αβεβαιότητα, αμφιβολία.  Πολύ ωραία.  Μετά το ξύπνημα από το όνειρο και την μετάβαση  στην ζωή  μετά το ξύπνημα,  ο ΤΑΓΚΟΡ βλέπει  την  ζωή σαν χρέος.  Εγώ βλέπω  αγώνα. Βλέπω θυσίες. Και να τα πω λιγάκι και ποιο τσεκουράτα….βλέπω  και μια πορεία προς  τον  Γολγοθά.  Τουλάχιστον για  αρκετούς  ανθρώπους σήμερα, σε πολλές μικρές φάσεις τις ζωής τους.  Ο  ΤΑΓΚΟΡ, μετά  μας  μιλάει για τον δρόμο προς την κορυφή του χρέους.  Μάλιστα.  Αυτό και αν είναι πολύ ωραίο…… Τι βλέπω εγώ προσωπικά σχετικά με αυτό???   Βλέπω λιποψυχία.  Βλέπω συμβιβασμό.  Βλέπω χαμηλωμένα τα φτερά  και κλειστά τα μάτια της ψυχής.  Βλέπω ανηφόρα.  Μεγάλη  ανηφόρα…… Συνεχές ανέβασμα, ιδρώτα.  Ο ΤΑΓΚΟΡ καταλήγει,  ότι το χρέος γίνετε στο τέλος χαρά.  Και πάλι μάλιστα κύριε ΤΑΓΚΟΡ.  Εγώ  μέσα από αυτό  βλέπω ότι  ο πόνος γίνετε ποίημα και το ποίημα τραγούδι.

Και  μέσα  από  όλα  αυτά  τα  ωραία……..φιλοσοφικά,  ανατέλλει  μια σκέψη: 

Μήπως τελικά, το χρέος είναι το αγώνισμα του ανθρώπου στο αλώνι της ζωής???

Μήπως  ο άνθρωπος  μπορεί  να επιλέξει  στο να γίνει   σαλίγκαρος η αετός ????

Η επιλογή δική  σας.

GEORGE KOYRVAS.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s