Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης και η ταύτηση της σημερινής οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής κατάστασης στην ελλάδα.


Ενα απόσπασμα απο το άρθρο του Δημήτρη Σταθακόπουλου

» Η ανθρώπινη ψυχολογία και συμπεριφορά. Αλλάζουν τα δεδομένα; »

Έχεται ακούσει για το » Σύνδρομο Της Στοκχόλμης » ?  Αν όχι, θα σας πω εγω.  Το » Σύνδρομο της Στοκχόλμης »  πήρε το όνομά του από ένα περιστατικό που συνέβη στη Σουηδία το 1973. Σε μία ληστεία τράπεζας, οι όμηροι τάχτηκαν με το μέρος των απαγωγέων αρνούμενοι ως και να σωθούν . 

syndrome 

Κάτω από συνθήκες πίεσης, όπως στις περιπτώσεις απαγωγής και ομηρίας, ενδοοικογενειακής κακοποίησης, κακοποίησης θυμάτων πολέμου, παρατηρήθηκε η ανάπτυξη μιας ιδιαίτερης συμπεριφοράς του θύματος προς το πρόσωπο του θύτη.

Το θύμα διακρίνει την απειλή και για να επαναφέρει την ισορροπία με πρωταρχική ανάγκη την επιβίωση αποδέχεται έως και δικαιολογεί τη συμπεριφορά του δράστη. Απομονωμένο ηθελημένα ή όχι από τον εξωτερικό κόσμο, δημιουργεί ένα δεσμό με αυτόν που η κοινή λογική υποδεικνύει να απαξιώσει. Το θύμα επικεντρώνεται στο θύτη εφόσον πιστεύει πως δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Ανεξάρτητα από την πίεση που του ασκείται, το θύμα ασχολείται μόνο με τα «καλά» στοιχεία του εξουσιαστή του. Οι έστω και ελάχιστες πράξεις καλοσύνης ή ενδιαφέροντος από τη μεριά του δράστη μεγαλοποιούνται συνειδητά από το θύμα του μέσα από την ανάγκη του εξωραϊσμού της πραγματικότητας.

Ζητώντας την επιβεβαίωση της  παραπάνω αναφοράς από ειδικούς ψυχολόγους/ ψυχίατρους  κάντε την εξής αναγωγή: Όπου θύμα  ο  χειραγωγημένος λαός και όπου θύτης το πολιτικό σύστημα.

Επίσης, όπου θύμα η Ελλάδα και όπου θύτης η Μερκελική Ε.Ε, ΔΝΤ, αγορές, τρόϊκα.
Τέλος, όπου θύμα, η ανθρωπότητα και όπου θύτης το παγκόσμιο Τραπεζομονατεριστικό σύστημα και οι αγορές, που κατά κοινή πλέον ομολογία των πολιτικών (εργαλείο των αγορών) τους έχει ξεφύγει ανεξέλεγκτα.

Το κράτος ( ετυμολογικά βία/ δύναμη ), ζητά με την ψήφο την συνενοχή και συγκατάθεση στο «βιασμό», μετατρέποντας το «βιασμό» σε «συναινετική πράξη», με τη διαφορά ότι αυτό είναι το ενεργητικό και ο λαός ο παθητικός δέκτης …

Υπάρχει ελπίδα και αλλαγή ; ΟΧΙ, διότι όπως έδειξε η ιστορία και η φύση του ανθρώπου , δεν υπάρχουν τέλεια συστήματα, αφού ο άνθρωπος είναι ατελής , ποδηγετούμενος , πολεμοχαρής , βαθιά πλεονέκτης και παράδοξα θύτης και θύμα.

Τι μπορούμε να κάνουμε τότε ; Να διαβάσουμε μέχρι να κατανοήσουμε και να εφαρμόσουμε τις αξίες των παγκόσμιων και διαχρονικών φιλοσόφων, να αποκτήσουμε ατομική και συλλογική «αυτογνωσία» και ίσως φτιάξουμε έναν κόσμο ιδανικό, αλλά για να συμβεί αυτό πρέπει να «μηδενίσουμε το κοντέρ» και να το πάμε από την αρχή. Μια ζωή όπου οι διοικητές θα φιλοσοφήσουν και οι φιλόσοφοι θα διοικήσουν, μια ζωή αλληλεγγύης και όχι πολέμων, μια ζωή αγάπης και όχι εγωισμού, μια ζωή Αριστοτελικής Μεσότητας .

Πράγμα αδύνατον …….

Αλλά ποτέ δεν ξέρεις . 

πηγή :  http://www.antibaro.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s